Wat gaat de tijd toch snel. Nu mijn leven iets rustiger is geworden (of nou, ik in ieder geval geen scriptiezorgen en afstudeerstress heb, zoals vorig jaar rond deze tijd) lijk ik steeds vaker stil te staan bij het feit dat de tijd voorbij vliegt. Tony en ik hebben het er vaak over dat het voelt alsof we elkaar al jaren kennen maar dat ons ´afscheid´ als de dag van gisteren in ons geheugen gegrift staat. Inmiddels is ons mislukte afscheid alweer dik 2 jaar geleden en is er zo veel gebeurd in mijn leven, in zijn leven, maar ook in ons leven. Eind mei vierden we ons mini-jubileum (sinds de Feria 2015 waren we onafscheidelijk) en omdat ik daar graag nog iets over op mijn blog wilde delen, leek het mij wel zo speciaal om een stuk te citeren uit één van mijn dierbaarste artikelen!

Het volgende stuk schreef ik de eerste dag in Nederland na een half jaar in Spanje, Córdoba gewoond te hebben. Ik was er kapot van mijn Erasmus-vrienden niet meer te kunnen zien, mijn huis achter te moeten laten en de leukste tijd uit mijn leven te moeten afsluiten. En toch was dat het ergste niet. Ik was verliefd geworden. Nog nooit in mijn leven had ik zo iets voor iemand gevoeld en prompt werd ik gedwongen afscheid te nemen van iets waarvan ik dacht dat ik het in eerste instantie überhaupt nooit zou vinden. Een gevoel vergelijkbaar met het winnen van de loterij en vervolgens te horen krijgen dat je je prijs terug moet betalen. Ja, ik zat middenin een tsunami van gevoelens die ik, met mijn kleine 19-jaar ervaring op deze wereldbol, niet allemaal tegelijk kon verwerken.

Inmiddels zijn we dik 2 jaar verder, (min of meer) wijzer en een tikkeltje ouder. Het teruglezen van het volgende stukje geeft me kippenvel, omdat het me als een tijdmachine weer terugbrengt naar die tijd. Het verdriet dat ik had, de onzekerheid die ik voelde, maar ook de geweldige herinneringen die nog zo vers in mijn hoofd zaten, en dat allemaal te zien in één simpele blogpost. Het mooiste is misschien nog wel dat ik overtuigd was dat onze relatie niet goed zou uitpakken en juist dáárom deed het me zoveel verdriet. Want een lange afstandsrelatie, dat werkt toch niet?

;-)

Antonio, de Spanjaard die ik al sinds januari voorbij zag dwarrelen in de straten van Córdoba. De mysterieuze jongen die altijd in pak liep, terwijl de rest van de wereld lag te bezwijken van de 40 graden hittegolf die door de straten verspreidde. Antonio, die oh-zo-gewone Spanjaard, met veel haar en een Cordobees accent. De oh-zo-gewone Spanjaard, tot die ene dag althans. Stond je dan, met een grote glimlach en je XL half-gesmolten Frozen Yoghurt (ínclusief kitkat, kokos én Ferrero Rocher topping), voor mijn deur, in de hitte. Je had me ooit horen zeggen dat dat mijn favoriete combinatie was. Je had het maar al te goed begrepen. Als je Lau’s hart wil veroveren, dan doe je dat met Frozen Yoghurt. Het begin van heel wat mooie momenten.

Zoals die ene keer dat we maar reden en reden, waarheen was een geheim, tot je me naar het puntje van een berg bracht, met uitzicht over heel Córdoba. Stonden we dan, zonder ook maar iets te zeggen, met zacht krekelgetjirp op de achtergrond de prachtige nacht te bewonderen. Of die keer dat je me kwam ophalen vanuit Málaga, en alsof 1.5 uur rijden nog niet genoeg was, nog 1.5 uur verder Spanje in reed om samen Marbella in avondlicht te kunnen meemaken. Antonio, die liever had dat ik hem Erick noemde. Gewoon omdat dat beter klonk, een jeugdnaam die je al sinds je klein bent bij je draagt. Je baard waar ik steeds meer gewend aan raakte. Je Spaanse stem die me steeds fijner in de oren klonk.

Toch wisten we dat er een moment kwam om gedag te zeggen, al kwam dat moment sneller dan lief was. Onverwachts moest je 2 dagen eerder weg voor je werk en hadden we precies een half uur om afscheid te nemen. Ik, die me altijd zo stoer voordeed, en uiteindelijk hikkend als een paard van je weg liep. Jij, met je lieve glimlach die opeens veranderde in een verdrietige snik. En toch stond je daar, twee dagen later, in Málaga. Mijn lieve Spanjaard, in pak en al, voor een laatste afscheid.

Antonio, de vakantieliefde die ongepland toch iets meer dan een vakantieliefde werd.

Benieuwd naar het volledige artikel? Die vind je hier.

Liefs,

Lau